เรื่องสั้นวันพิเศษ : ตัก …. บาป

เนื่องในโอกาสวันพิเศษ : วันมาฆบูชา 7 มีนาคม 2555

 

                        อากาศยามเช้าที่สดใส แดดอ่อนๆชวนให้จิตใจละมุน กลิ่นดอกบัวและข้าวสวยร้อนๆ ก็พร้อมที่จะทำให้ใจเบิกบาน 

                        เนื่องจากวันนี้เป็นวันพระใหญ่วันแรกของปี ผู้คนจึงพากันมาตักบาตรกันในบริเวณลานวัด ซึ่งอยู่ตรงใจกลางของเมือง แต่นั้นไม่ใช่ปัญหาที่จะทำให้วัดดูไม่น่ามอง เพราะถึงแม้จะถูกรายล้อมไปด้วยตึกราบ้านช่อง แต่ตัววัดเองนั้นกลับให้ความรู้สึกร่มเย็นเป็นทุกครั้งที่ได้เห็น อาจจะเป็นเพราะการปลูกต้นไม้นานาชนิดรวมไปถึงการวางองค์ประกอบทางด้านภูมิสถาปัตย์ของท่านเจ้าอาวาส ซึ่งเป็นถึงอดีตสถาปนิกเก่าที่ละทางโลกมาเพื่อศึกษาทางธรรมได้ 10 กว่าปีแล้ว แต่นั้นก็ทำให้วัดนี้เป็นที่ศรัทธาแก่ผู้คนในระแวกนี้ทั้งหมด

                        “พี่ชาญเดินเร็วๆหน่อยสิ เดี๋ยวก็ไปวัดสายหรอก!” เสียงบ่นจากน้ำหวาน ภรรยาสุดที่รักของวิชาญดังขึ้นเมื่อเขาดันเผลอตื่นสาย

                        “คร๊าบบบ ผม”

                        “อย่ามาประชดนะ พี่ชาญ”

                        “งานบุญอย่างนี้อย่าอารมณ์เสียสิจ๊ะ น้ำหวาน”

                        “งั้นก็ รีบๆเดิน เร็ว”

                        ไม่น่าเชื่อว่าอดีตทหารหน่วยพิเศษที่ไม่กลัวอะไรทั้งลูกปืนหรือระเบิด แต่ กลับมากลัวหญิงสาวร่างบางอย่างภรรยาตัวเองไปได้ น่า สงเคราะห์ เอ๊ย! สงสาร จริงๆ

                       

                        บรรยากาศเป็นไปอย่างคึกคักไม่ว่าจะเป็นเด็กเล็ก เด็กโต แม้แต่ เด็กโข่งก็ยังมี ทุกคนต่างยืนอยู่สองข้างทางมีช่องว่างไว้ให้พระท่านได้เดินมาบิณฑบาต 

 

                        “อ้าว! ของที่เอามาตักบาตรหมดแล้วยังได้บุญไม่เต็มที่เลย” ไอ้หลงบ่นขึ้นมา แต่เมื่อเหลือบไปเห็นของตักบาตรของชมพูที่มีเยอะ ไอ้หลงก็คิดได้ขึ้นมา

                        “ไอ้เกี๊ยว … เดี๋ยวเฮียให้ตังค์กินหนม เอ็งไปค่อยๆแอบหยิบของในกล่องเจ๊ชมพูให้เฮียทีนะ …. ระวังอย่าให้ถูกจับได้ล่ะ!” นั้นไง แผนชั่วของไอ้หลง หลอกเด็กให้ทำบาป จริงๆเลยไอ่นี้

 

                        ไอ้เกี๊ยว เด็กวัย 12 ขวบ ลูกป้ายิ้ม ขายผลไม้อยู่หลังตลาด เป็นเด็กใสซื่อ(บื้อ) มักจะโดนไอ้หลงแกล้งหรือหลอกใช้อยู่เสมอ

 

                        หลังจากที่ไอ้เกี๊ยว แอบเอาของได้ไม่นาน ชมพูก็เห็น ความซวยของไอ้เกี๊ยวมาเยือนเมื่อมันถูกจับได้ 

 

                        “เกี๊ยว! ทำไมทำอย่างนี้ พี่ชมพูไม่นึกเลยว่าเกี๊ยวจะขโมยของตักบาตรของพี่” ชมพูโมโหจึงต่อว่าเกี๊ยวอย่างหนัก

                        ไอ้เกี๊ยวเด็กเนื่องจากเป็นเด็กคิดอะไรไม่ออก อย่างแรกที่มันทำคือ ร้องไห้ นั้นคงเป็นทางออกที่ดีที่สุดของเด็กวัย 12 ขวบ ยิ่งเจอเจ้าแม่ขี้บ่นอย่าง ยัยชมพูแล้ว! เออ …. คุณชมพู

 

                        ความเงียบเขาปกคลุมผู้เงียบหยุดดูแม้แต่ พระที่กำลังบิณฑบาตอยู่ก็หยุดเช่นกัน หลายๆคนก็กระซิบต่อว่าไอ้เกี๊ยว นั้นเป็นสิ่งที่ทำให้ปริมาณน้ำตาของไอ้เกี๊ยวเพิ่มมากขึ้นตาม 

 

                        “เกี๊ยว ไม่ได้ตั้งใจ” ไอ้เกี๊ยวพูดไป ร้องไห้ไป

                        “แล้วทำไมเกี๊ยวถึงทำอย่างนี้ล่ะ”

                        “ก็เฮียหลง สั่งให้ทำครับ”

                        “ไอ้หลง!! จะหนีไปไหน” ไอ้หลงหยุดทันที ดั่งมีมนต์วิเศษ เมื่อชมพูชี้นิ้วตรงไปยังมันที่กำลังจะวิ่งหนี

                        “หลงขอ …” ไอ้หลงไม่ทันได้พูดขอโทษก็กระเด็นไปติดต้นไม้เสียแล้ว

 

                        “ดูไว้เถิดโยม นี้แหละ จะทำบุญที่ไม่ได้บุญ จำไว้นะ ถ้าจะทำบุญแม้เพียงแค่ใจเป็นบุญก็เพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำบุญด้วยปัจจัยอะไรมากมายที่ฟุ่มเฟือยหรือเกินกำลังตัวเอง มีส่วนหนึ่งในโอวาทปาติโมกข์ที่พระพุทธเจ้าได้กล่าวไว้ในพระพุทธพจน์คาถาสอง  คือ

๏ สพฺพปาปสฺส อกรณํ  (การไม่ทำความชั่วทั้งปวง)
กุสลสฺสูปสมฺปทา  (การบำเพ็ญแต่ความดี)
สจิตฺตปริโยทปนํ  (การทำจิตใจของตนให้ผ่องใส)
เอตํ พุทฺธานสาสนํฯ  (นี้เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย)

                        สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่พุทธบริษัทพึ่งปฏิบัติ อย่างที่เจ้าหลงมันทำนั้นไม่ใช่สิ่งที่พระพุทธศาสนาพึงปรารถนา เล่นไปทำให้คนอื่นเขาเดือดร้อนไปเสียด้วยซะอีก นั้นไม่ใช่บุญ นี่ยังดีที่เจ้าเกี๊ยว มันบอกความจริงไม่งั้นต่อไปคนอื่นจะมองเจ้าเกี๊ยวเป็นเด็กไม่ดีแล้วจะยิ่งทำให้เกิดปัญหาในอนาคต เราไม่จำเป็นต้องใส่บาตรให้พระครบทุกองค์แต่ถ้าเรามีจิตใจที่อยากจะทำบุญเพื่อศาสนาแล้วนั้น นี้แหละบุญโดยแท้จริง จำไว้นะโยมทั้งหลาย จะทำบุญก็ควรตั้งอยู่ใน ศีล ไว้ล่ะ ไม่งั้นจากตักบาตร จะกลายเป็น ตักบาป ซะ”

                       

“สาธุ” ทุกคนล้วนกล่าวหลังจากหลวงพ่อตูน เจ้าอาวาสได้กล่าวจบ

 

                        ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้านหลังจากตักบาตรกันเป็นที่เรียบร้อย ไอ้หลงยังถูกชมพูโกรธอยู่ และเจ้าเกี๊ยวก็ได้การขอโทษด้วยไอติมสเวนเซ่นจากชมพู 

 

 


                        เวลาผ่านไปจวบจนหัวค่ำ อากาศยังพอหนาวลงบ้างเล็กน้อย พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปได้ไม่นานนัก ที่วัดก็เต็มไปด้วยผู้คนพอประมาณกับเมื่อตอนเช้า ทุกคนต่างพากันมาเวียนเทียน ไอ้หลง พา เจ้าเกี๊ยว เดินมาพร้อมกับ น้ำหวานและวิชาญ ส่วนชมพูยังรอ “ไม้” ถ้ายังจำกันได้ใน ตอนวันวาเลนไทน์ ชมพูได้พบกับคนๆนึงที่ดันมาฉีดน้ำใส่ตอนระหว่างเดินกลับบ้าน ( สามารถกลับไปติดตามได้ใน เรื่องสั้นวันพิเศษ ตอนที่แล้วนะครับ! )

  

                        ในระหว่างการเวียนเทียน 

 

                        “คุณชมพูครับ” ไม้กล่าวขึ้นในระหว่างที่เดินเวียนเทียน

                        “มีอะไรหรอค่ะ คุณไม้” ชมพูถามด้วยความสงสัยขึ้นมา

                        “เมื่อเช้าหลวงพ่อตูนท่านได้สอนไว้ว่า การทำบุญต้องไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนใช่มั้ยครับ”

                        “ใช่ค่ะ มีอะไรรึเปล่า”

                        “ตอนนี้คุณทำให้ผมเดือดร้อนอยู่รู้มั้ยครับ คุณชมพู …. คุณทำให้ผมเดือดร้อนที่หัว …”

                        “หัวอะไรหรอค่ะ” ชมพูน่าแดงเขินด้วยความอายเหมือนจะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว

                        “หัวใจ หรอ ไอ้ไม้” วิชาญพูดแซวขึ้นมา

                        “เปล่าหรอกพี่ชาญ ที่จะบอกคือ หัวผมนี้แหละ ก็คุณชมพูเล่นเอาธูปกับเทียนมาจ่อที่หัวเนี่ย เดือดร้อนมั้ยล่ะ!”

                        “ว้าย ขอโทษค่ะ ไม่เป็นไรใช่ไหมค่ะ”

                        “ไม่(ไหม้) ครับ”

                        “งั้นก็ดีค่ะ”

                        “ผมหมายถึง ไหม้ หัวผมไหม้แล้วเนี่ยแหละครับ!”

 

                        ……………………………………………………………………………………………………………………….

                        

มาถึงวันพิเศษในรอบปีอีกวันหนึ่ง ซึ่งเป็นวันพระใหญ่วันแรกของปีเลยก็ว่าได้ เพื่อนๆหลายๆคนได้ไปทำบุญตักบาตรกันตอนเช้า หลายๆคนก็ได้ไปเวียนเทียนกันมาแล้วด้วย ส่วนผมไม่ได้ไปไหนเลยครับ แต่อย่างน้อยก็ได้ทำบุญตักบาตรและเวียนเทียนไปพร้อมๆกับ ตัวละคร ในเรื่องสั้นนี้ ^^ 

ตัวละครหลายๆตัวจะค่อยเริ่มปรากฏตัวขึ้น ความจริงแล้วตอนนี้ยังเขียนเรื่องสั้นไม่ค่อยถนัดเหมือนกันครับต้องฝากเพื่อนผู้อ่านช่วยเป็นกำลังใจต่อไป ผมอยากให้เรื่องสั้นในเอนทรี่ชุดนี้เป็นเหมือนกับ ซิตคอมวันพิเศษ เสียมากกว่าเพราะงั้นผมจะพยายามให้ตัวละครออกมาโลดแล่นผูกพันกับเพื่อนๆมากขึ้น ยังไงก็ขอฝากไว้ด้วยนะครับ แล้วมาเจอกันสำหรับ เรื่องสั้นวันพิเศษใน วันพิเศษ โอกาสหน้า บ๊าย บาย

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot! Hot!

#4 By YiM-YiiM on 2012-03-12 23:50

วันมาฆนี้ผมไม่ได้ไปไหน

ทำงานอยู๋บ้าน


#3 By อิสระรำพัน on 2012-03-09 02:40

โอ้ว...หักมุมซะงั้น...ไม่ ไม่ แต่ ไหม้
confused smile confused smile confused smile Hot! Hot! Hot!

#2 By Ruj Rattanapahu on 2012-03-08 14:20

" ไหม้ "เป็นไรครับ
สอง ฮ่าๆๆ
big smile open-mounthed smile confused smile Hot! Hot! Hot!

#1 By Nirankas on 2012-03-07 21:33