เรื่องสั้นวันพิเศษ : ละออง,,ความรัก
posted on 14 Feb 2012 20:31 by writeontree directory Fictionเรื่องสั้นวันพิเศษ : ละออง,,ความรัก
เนื่องในโอกาสวันพิเศษ : วันวาเลนไทน์ 14 กุมภาพันธ์ 2555
เจ็ดโมง…สิบสี่นาที…
“นี่ฉันยังต้องมาทำงานอยู่หรอเนี่ย…” ชมพูบ่นกับตัวเองในขณะที่กำลังเดินไปที่ทำงาน
เธอรีบเร่งฝีเท้าด้วยความไวเพื่อที่จะไปถึงที่ทำงานให้ทัน
“เจ๊ชมพู!…” เสียงเรียกที่มีน้ำเสียงค่อนข้างกวนโอ๊ยดังมาจาก ร้านขายของชำเก่าๆ
“มีอะไรไอ้หลง….ฉันกำลังรีบไปทำงาน มีอะไรก็พูดมา…” ชมพูตอบด้วยอารมณ์หงุดหงิดและอารมณ์เหนื่อย
“เปล๊า…แค่จะถามว่า เมื่อไหร่จะลงจากคานก็แค่นั้น….ฮ่า…ฮ่า…” คำพูดกวนตีนเช่นทุกวันจากไอ้หลงที่เหมือนจะเป็นการทักทาย
ชมพูเริ่มหงุดหงิดมากขึ้น คำพูดกวนตีนของไอ้หลงดูจะทำให้ชมพูเริ่มเลือดขึ้นหน้า ไม่ทันที่จะมีใครห้าม ไอ้หลงได้กระเด็นไปติดตู้แช่ของที่พ่อของมันตั้งไว้ด้านในของร้าน ด้วยพลังฝ่าถีบของยัยชมพู เอ๊ย! คุณชมพู
ชมพูรีบวิ่ง แต่ เมื่อไปถึงหน้าร้านเบเกอรี่ที่ทำงานของเธอนั้น ชมพูกลับพบว่า … ว่า ….. พบว่า ….. ร้านมันเปิดทำการ!~ แถมคนเยอะซะด้วยแหะวันนี้
“พี่ชาญ ทำไมคนเยอะอย่างนี้ล่ะ” ชมพูถามเพื่อนร่วมงานที่เป็นหนุ่มใต้รูปร่างใหญ่ที่มีดีกรีเป็นถึงอดีตทหารหน่วยพิเศษแต่กลับมาทำงานเป็นคนทำเบอเกอรี่เพราะเมียสั่ง
“จะไม่ให้เยอะได้ไง ไอ้น้อง วันนี้มันวันวาเลนไทน์นะเว้ย มานิ…รีบๆมาช่วยกัน คนไม่มีแฟนอย่างแกก็มาทำงานซะ ….”
“โอ๊ย! เมื่อกี้ก็เพิ่งโดนไอ้หลงมันแขวะมา นี้มาเจอพี่ชาญอีก โหย ลมบ่ะจอย~”
“ศัพท์โบราณอย่างแรง~”
ชมพูรีบเข้าร้านไปด้วยความที่อารมณ์เสีย เนื่องจากโดนแขวะซ้ำซ้อน
พักเที่ยง…
ชมพูกับวิชาญเอาข้าวกล่องออกมานั่งกินแถวสวนสาธารณะที่ใกล้กับร้านเบเกอรี่ วันนี้มีผู้คนมากมายเดินกัน หน่วยงานของตัวเมืองก็เอาดอกไม้สวยๆออกมาจัดเต็มบริเวณ มีคู่รักหลายคู่อยู่เหมือนกันที่ชวนกันมาเดิน ดูท่าแล้วร้านดอกไม้คงจะขายกันไม่ออก เพราะคู่รักหลายคู่มาเพื่อเด็ดดอกไม้ให้กับคนรักฟรีๆ น่าสงสารชะมัด~ กลับมาทางด้านของชมพูกับวิชาญ ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะไม่ค่อยสนโลกเท่าไหร่ เพราะกำลังมุ่งมั่นกับการกิน กิน กิน จนทำให้ แก๊งเด็กตัวน้อยๆอายุประมาณ สี่-ห้า ขวบ มามุงดูราวกับเป็นสวนสัตว์เปิด และเมื่อทั้งคู่กินเสร็จแล้วนั้นก็นั่งย่อยอาหารกันพร้อมๆยังคงมีเด็กๆมุงกันดูอยู่
“พี่ชาญ ถามอะไรหน่อย…ตอนพี่จีบพี่น้ำหวานอ่ะ..พี่ไปชอบพี่น้ำหวานตรงไหนอ่ะ?”
“ตีน….”
“จริงดิพี่! ตีนพี่น้ำหวานสวยหรอ?”
“เปล่า…มึงอ่ะเหยียบตีนกูอยู่~”
“ขอโทษพี่ ขอโทษอย่างแรง”
“เอาๆล้อสำเนียงกูอีก มาๆเล่าต่อๆ ก็ คือ ตอนแรกที่พี่เป็นหน่วยรบพิเศษอยู่นั้น น้ำหวานมันเป็นน้องของเพื่อนพี่ ปกติน้ำหวานจะมาหาพี่ของมันทุกๆเดือนแล้วพี่ก็ได้รู้จักมันตอนนั้นแหละ เราก็เริ่มที่จะส่งจดหมายหากัน …. เป็นไงคลาสสิคมั้ย? ฮ่ะๆ”
“เชย!..”
“เออ…จบ…กูไม่เล่าแล้ว”
“โอ๋ๆ ล้อเล่นๆ ทันสมั้ย ทันสมัย ที่สุดเลย…”
“โอเค หลังจากนั้นเราก็ส่งจดหมายคุยกันมาตลอด จนวันหนึ่งพี่คิดว่าผู้หญิงคนนี้แหละต้องเป็นคู่ชีวิต เพราะ น้ำหวานสอนให้พี่เห็นว่ารักมันมีอยู่ทุกๆที่จริงๆ และทำให้พี่รู้อีกว่า รักนั้นไม่มีเงื่อนไขใดๆทั้งสิ้น…”
“นั้นคือ เหตุผลที่พี่กลัวเมียนั้นเอง เพราะพี่ก็ห้ามมีเงื่อนไขกับพี่น้ำหวาน ฮ่า….ฮ่า…”
ทั้งคู่นั่งคุยกันไป กวนตีนกันไป จนถึงเวลาทำงาน
ระหว่างทำงาน
“ฮาโหล แม่ครับ สุขสันต์วันวาเลนไทน์ครับป๋ม~” เสียงเด็กผู้ชายอายุราวๆ หก ขวบ ที่นั่งอยู่ในร้านโทรบอกรักแม่
ชมพูอดยิ้มไม่ได้
“น่ารักดีเนอะ พี่ชาญ….”
“เออ…ฮ่ะๆ จริงด้วย”
ชมพูกับวิชาญนั่งยิ้มกับสิ่งที่เห็น หลังจากนั้นทั้งคู่ก็โทรไปบอกรัก พ่อ และ แม่ ของตัวเอง
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป
“เอาไงดีว่ะ ฉันชอบกมลอ่ะ แต่เขาเป็นถึงดาวโรงเรียนเลย” เสียงเด็กชายหน้าตาเด็กเรียนตัดพ้อกับเพื่อนๆ
“เห้ย! ไอ้ปอนด์ นั้นกมลไม่ใช่หรอ…นั้นไงกำลังเดินมาแล้ว” กลุ่มเด็กชายราวๆม.ปลาย กำลัง เชียร์เพื่อนหน้าตาเด็กเรียนให้ไปสารภาพรักกับสาวอยู่
ไม่ช้า เด็กชายหน้าตาเด็กเรียนก็วิ่งออกไป พร้อมกับเอาดอกกุหลาบและช็อกโกแลตไปให้กับหญิงสาว ขณะที่เพื่อนๆก็ส่งเสียงเชียร์กันอย่างเฮฮา ซึ่งผลสุดท้ายก็ ….. แห้ว!
ระหว่างนั้นเองก็มี นักเขียนชื่อดัง คอกลม และ นักร้องชื่อดัง ตราปั้ม มาที่ร้านพร้อมด้วยเหล่าแฟนคลับที่กรี๊ดกันเสียงดังสนั่น จนทางพี่ชาญ ต้องอุ้ม คอกลม และ ตราปั้ม ออกไปไว้นอกร้าน จนทำให้ร้านสงบดังเดิม ต้องบอกจริงๆว่า หนังสือหลายเล่มนั้นทำให้ผู้คนเสียน้ำตามานักต่อนักแล้ว อย่างเช่น “พริกไทยเม็ดใส หัวใจเม็ดถั่วแระ” หรือ “รักแท้แพ้ยานัด” และ เพลงของ ตราปั้ม ก็เช่นกันที่ทำให้ใครหลายคนกดเข้าไปฟังเป็นล้านๆวิว นั้นคือ “มันคงเป็นความหลัง(เมื่อสิบหกปีก่อน)” ที่มี สุรโชค มาฟีจเจอร์ริ่ง
ระหว่างใกล้ที่ร้านจะปิดมีชายคนนึงวิ่งเข้าร้านมาพร้อมกับหญิงสาว
“สุข เรามีอะไรจะให้เธอ…” ว่าแล้วชายหนุ่มก็นำเอาช็อกโกแลตออกมาให้หญิงสาว
“สันต์ ขอบคุณนะ…. มันอร่อยมากจริงๆ ฉันว่าคงจะอร่อยกว่าช็อกโกแลตทุกอันในร้านนี้จริง…”
จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งสวีทกันไปพร้อมๆกับคำถามที่ ชมพูกับวิชาญสงสัยปนๆกับความหมั่นไส้ ว่า “ เอ็งจะเข้าร้านมาทำไม??”
เลิกงาน…
ชมพูเดินนั่งเล่นที่สวนสาธารณะ พร้อมกับทบทวนความคิดว่า วันนี้เกิดเรื่องราวต่างๆมากมาย เป็นจริงอย่างที่พี่วิชาญพูดความรักมีเต็มไปหมดเลยจริง เธอเหลือบไปเห็นต้นไม้เก่าๆที่เต็มไปด้วยการขีดขวนเขียนชื่อต่างๆนานา อย่าง ขวัญรักฟ้า พร้อมกับมีขีดๆลูกศรไปต่อข้างใต้แล้วเขียนว่า ที่หมาฉี่! เอ๊ะ ยังไงกันแน่
สายลมพัดผ่านไป ชมพู คิดในใจ “ ไม่แน่นะ บางครั้ง ความรักก็อาจจะเป็นสายลม คอยพัดผ่านไปโดนผู้คนมามายให้โลกนี้มีแต่รัก” เธอนั่งยิ้มและมองผู้คน ช็อกโกแลตที่พี่ชาญทำให้พี่น้ำหวานก็อาจจะมีส่วนผสมที่เรียกว่าความรักติดลงไปก็อาจจะเป็นได้ ในดินก็อาจจะมีแร่ธาตุที่เป็นความรักอยู่จึงทำให้ทุกๆวันวาเลนไทน์มีกุหลาบที่สวยงามทุกๆปี คอกลมและตราปั้มอาจจะใส่สิ่งที่เป็นความรักเข้าไปตอนเขียนหนังสือหรือเพลงให้ผู้คนอ่านหรือฟังจึงทำให้ผู้อ่านหรือผู้ฟังสัมผัสถึงความรักได้ หรือแม้แต่ตอนเราบอกรักพ่อและแม่ทางโทรศัพท์ความรักก็อาจจะเป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าทำให้พ่อและแม่รับรู้ถึงความรักของเราได้เช่นกัน
ชมพูเดินกลับบ้าน แต่ ระหว่างทางนั้นเองเธอเห็นดอกกุหลาบสวยๆอยู่ดอกหนึ่งออกมาจากรั่วบ้านใครซักคน เธอเดินเข้าไปดูใกล้ ทันใดนั้น!
“โอ๊ย อะไรเนี่ย”
“ขอโทษครับ พอดีผมพ่นน้ำให้กับต้นกุหลาบอยู่ คุณโอเคมั้ย…”
ชมพูลืมตาขึ้นจ้องมอง และ เธอก็รู้ว่า ความรักมันเป็นละอองน้ำนี้เอง
แต่สำหรับเธอมันคือ ละออง,,รัก
ณ ตลาด
“ฮาโหล ว่าไงจ๊ะที่รัก พี่กำลังเอาช็อกโกแลตไปฝากนิ….อะไรนะ! ไม่กินช็อกโกแลต จะเอาผัดไทยประตูผี….เดี๋ยว…..น้ำหวาน เดี๋ยวตะ!”
“อะไรว่ะเนี่ยเมียกู วันวาเลนไทน์จะกินผัดไทยประตูผี มันก็รู้อยู่ว่ากูกลัวผีอย่างแรงนิ….”
……………………………………………………………………………………………………………
บางครั้งความรักก็เป็นเรื่องอบอุ่น สำหรับคนในครอบครัว
บางครั้งความรักก็เป็นเรื่องขำขัน สำหรับกลุ่มเพื่อน
บางครั้งความรักก็เป็นเรื่องเพ้อฝัน สำหรับคนหนึ่งคน
บางครั้งความรักก็เป็นเรื่องท้าทาย สำหรับคนที่กล้าหาญ
บางครั้งความรักก็เป็นเรื่องราวมากมาย สำหรับตัวหนังสือกับผู้คน
บางครั้งความรักก็เป็นทำนอง สำหรับคนฟัง
บางครั้งความรักก็เป็นรสชาติ สำหรับนักชิมช็อกโกแลตบนโลก
บางครั้งความรักก็เป็นกลิ่น สำหรับคนที่รับดอกไม้
บางครั้งความรักก็เป็นหลายๆสิ่งที่เราไม่อาจจะรู้ได้
ความรักอาจจะเป็นพลังงานก็อาจจะเป็นไปได้
ความรักอาจจะเป็นสายลมที่พัดผ่าน
ความรักอาจจะเป็นส่วนผสมที่ตกลงไปในขณะที่เราทำช็อกโกแลต
ความรักอาจจะเป็นแร่ธาตุที่อยู่ในดินในตอนที่เราพยายามปลูกต้นกุหลาบ
ความรักอาจจะเป็นเลขฐานที่แสดงผลในขณะที่เรานั่งเขียนนิยายบนคอมพิวเตอร์
ความรักอาจจะเป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าตอนที่เราบอกรักใครซักคนตอนคุยโทรศัพท์
ผมไม่รู้นะ ว่า สิ่งที่ผมพูดไปอาจจะไม่มีหลักฐานที่มาอ้างอิง
แต่คุณรู้สึกได้มั้ยล่ะ? ในขณะที่คุณอ่าน ความรักอาจจะอยู่รอบๆตัวคุณไปแล้ว
edit @ 14 Feb 2012 20:55:04 by ดินสอน้ำหมึก
edit @ 14 Feb 2012 23:44:23 by ดินสอน้ำหมึก
edit @ 14 Feb 2012 23:48:26 by ดินสอน้ำหมึก