นิทานขนานโลก#18 คำอวยพรจาก…ดาวอังคาร

ดินสอน้ำหมึก

 

พวกเธอรู้รึเปล่าว่าฉันอยู่ห่างพวกเธอแค่ไหน

แต่จะไกลเท่าไหร่ฉันก็มองเห็นพวกเธอ

และฉันก็รู้ว่า

เมื่อคืนพวกเธอก็ทำเหมือนเช่นทุกๆปี

………

 

สิบ

เก้า

แปด

เจ็ด

หก

ห้า

สี่

สาม

สอง

หนึ่ง

 

……

………..

 

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเธอต้องนับถอยหลังกันอย่างนั้นด้วย

แต่ฉันก็เผลอที่จะนับไปพร้อมๆพวกเธอทุกปี

 

ปีก่อนพวกเธอก็หัวเราะกันไป

จนฉันเริ่มรู้สึกเป็นห่วงสุขภาพกาย และ จิต ของพวกเธอ

พวกเธอก็ดันเล่นหัวเราะกันข้ามปีเสียนี้

 

แต่ปีนี้ฉันคิดว่าพวกเธอคงคิดมุขไม่ออกกันเท่าไหร่ล่ะสิ

ฮ่าๆ

 

แล้วเป็นยังไงบ้างพวกเธอรอดพ้น วันสิ้นโลกมาได้แล้วใช่ไหม

ตอนแรกที่ฉันได้ยินข่าวก็แปลกใจ

ทำไมพวกเธอไปแช่งเพื่อนฉันอย่างนั้น

พวกเธอรู้ไหม ว่า โลกต้องร้องไห้เสียใจที่พวกเธอไปแช่ง ตั้งหลายวัน

ยังโชคดีนะ

ที่ พุธ ศุกร์ พฤหัส เสาร์ ยูเรนัส พระอาทิตย์ พระจันทร์ เนปจูน หรือแม้แต่ พลูโต

คอยปลอบใจผ่าน line อยู่หลายวันจนเข้าเริ่มทำใจได้

 

แต่เรื่องที่ผ่านมาก็ให้มันผ่านไปล่ะกัน ต่อจากนี้ก็พวกเธอก็มีชีวิตกันต่อไป

อย่าไปแช่งเพื่อนฉันอีกล่ะ!!

 

…….

 

แล้วเมื่อเช้าเป็นยังไงกันบ้าง

ได้เห็น ไอ้พระอาทิตย์ เพื่อนของฉันเป็นคนแรกรึเปล่า

ดูเป็นเรื่องน่าตลกดีนะ

ที่อยากจะเห็นใครซักคนเป็นคนแรก

 

แต่ฉันอยากถามว่า

 

พวกเธอเคยอยากที่จะทำอะไรให้กับ “โลก” เพื่อรของฉันเป็นคนแรกรึเปล่า

 

……………………….

 

ฉันเป็นพวกพูดไม่เก่งเหมือน ไอ้พระอาทิตย์หรอก นะ

หลายคนอาจบอกฉันนิสัยไม่ดี

แต่ที่จะบอกว่า

พวกเธอนิสัยดี ก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นคนที่ดีเสมอไปจริงไหม

 

เอาล่ะมาๆ เดี๋ยวจะให้พร

ขอให้พวกเธอเป็นคนดี

ขอให้พวกเธอมีสติ

ขอให้พวกเธอเลิกมีอคติ

ขอให้พวกเธอเลิกทำร้ายกันเอง

 

และ

 

จำไว้อย่างนึงว่า

ขอให้ทำแต่ในสิ่งที่ดี

 

ถ้าทำได้อย่างนี้ ไม่ต้องกลัวว่าพวกเธอจะไม่มีความสุขกัน

ตอนนี้ฉันกำลังทำวิจัยอยู่กับเพื่อนๆ

แล้วปีหน้ามาเจอกัน

 

ขอบคุณนะ ที่เรียกฉันว่า “ดาวอังคาร

สวัสดี วันอังคาร

 

...................................................................................
 
 
ขอบคุณที่มีเรื่องราวให้ผมได้เขียน
 
ขอบคุณผู้ที่มาอ่านทุกๆคน
 
ขอบคุณตัวละคร ต่างๆบนนิทาน
 
ขอบคุณความฝันที่ให้ผมยังมีกำลังเขียนต่อไป
 
ขอบคุณแรงบันดาลใจหลายๆ
 
 
ขอบคุณ EXTEEN
 
ขอคุณพระศรีรัตนตรัย พระสยามเทวาธิราช สิ่งศักดิสิทธิทั้งหลายในสากลโลกใบนี้

 ขอให้ทุกคนบนโลกมีความสุข มีความคิดดีๆ คิดดี พูดดี ทำดี

ทำเพื่อสิ่งมีชีวิตบนโลกใบนี้
 
แม้ คำอวยพรจะเหมือนกับ ปีที่แล้ว แต่นั้นแหละที่ผมต้องการขอให้ทุกๆคนเป็น
 
 
"สวัสดีปีใหม่ นะครับ"
 
ปีนี้อยากทำอะไรก็ขอให้ทำ อย่ามัวแต่คิดนะ
 
พ.ศ. 2555
 
ไม่ต้องเขียนมันแล้วต่อจากนี้มันเป็น
 
 
 
พ.ศ. 2556
 
 
 
 
 
 
อย่าลืมนะครับ ผมยังอยู่แล้วจะเขียนต่อๆไป แม้จะหายไปบ้างก็ตาม 
 
^^

นิทานขนานโลก#17 ความในใจ ของแรงโน้มถ่วง

ดินสอน้ำหมึก 

 

ฉันไม่มีตัวตน 

ฉันเป็นเพียง 

….

..

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่า 

ฉันคืออะไร 

 

ฉันอยู่กับจักรวาลนี้มานานแสนนาน

แทบจำไม่ได้แล้วว่านานเท่าไหร่

 

ฉันถูกเรียกชื่อขึ้นมาโดยมนุษย์

มนุษย์ที่ผู้คนต่างเรียกขานว่า “นักวิทยาศาสตร์”

 

สิ่งที่ฉันทำเป็นประจำ

คือ

ดึงทุกสิ่งลงมายั้งแกนกลางของโลกใบนี้

ดึงทุกสรรพสิ่งที่เข้ามาเฉียดโลก

ดึงมนุษย์ให้เดินขนานอยู่บนโลกใบนี้

 

ทุกๆครั้งที่ดาวดวงน้อยๆเดินทางมาเฉียดโลก

ฉันจะดึงดาวน้อยๆเหล่านั้นลงมา

มนุษย์ทั่วโลกต่างล้วนตื่นเต้นกับความสวยงามของดาวดวงน้อย

 

…………..

…….

..

 

แต่ใครจะรู้ว่า

ทุกๆครั้งที่ฉันดึงดาวดวงน้อยลงมา

ฉันต้องทำให้

“โลก”

และ

“ดวงดาว”

ต้องเจ็บ

 

ความเจ็บปวดภายในใจ

คอยตอกย้ำให้ฉันรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลา

 

มนุษย์ต่างไม่รู้เลยว่า

ความสวยงามที่ได้เห็น

มันเป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นเลย

 

ฉันไม่ได้อยากคว้าดวงดาวน้อยๆเหล่านั้นลงมา

แต่ฉันแค่เพียงอยากดูอยู่ห่างๆเพียงเท่านั้น

 

………….

…….

 

“ทุกครั้งที่ดาวดวงน้อยตกลงมา ฉันหวังว่ามนุษย์จะอธิษฐานให้กับโลกใบนี้และดวงดาว”

.............................................................................................

หายไปนานแสนนาน

วันนี้วันที่ 13/12/2012

สิ่งที่พิเศษคือ วันนี้จะมีฝนดาวตกเจมินิตส์

เลยเห็นว่า อยากเอาเรื่องนี้เข้ามาเขียน

ตอนนี้พยายามจะสื่อว่า 

คนแต่ล่ะคนไม่ได้เกิดมาตามใจปราถนาไปเสมอ นั้นคือ สัจธรรมของชีวิต

สิ่งที่เราคิดอาจไม่ได้เป็นอย่างที่่เราต้องการเสมอไป

เพราะฉะนั้น ต้องเข้าใจและยอมรับที่จะอยู่กับมันให้ได้

นั้นเป็นกฏของการเดินขนานบนโลกใบนี้

ตอนนี้อาจจะเขียนได้ไม่ดีเพราะห่างหายไปนานยังไงก็ขอ อภัย ด้วยนะครับ

"มาร่วมกันอธิษฐานให้โลกใบนี้และดวงดาวในคืนนี้ และช่วยกันห่วงใยโลกใบนี้ด้วยนะ"

 

 

นิทานขนานโลก#16 วิ่ง!

posted on 02 Jun 2012 14:24 by writeontree directory Fiction, Idea

นิทานขนานโลก#16 วิ่ง!

ดินสอน้ำหมึก


วันที่อากาศแจ่มใส
ท้องฟ้ามีปุยเมฆเต็มไปหมด
รอบข้างมีกลิ่นอากาศบริสุทธิ์ จากต้นไม้ทั้งสองฟากฝั่ง
 

ผมกำลังวิ่งออกกำลังกายอยู่กับเพื่อนคนหนึ่ง

เราวิ่งด้วยกันตลอดเวลาตั้งแต่เด็กจนมาถึงตอนนี้
ตอนที่ผม

โตขึ้นเป็นผู้ใหญ่แล้ว

 

ระยะทางที่วิ่งมาผมไม่สามารถบอกได้ว่าเยอะแค่ไหน

แต่ผมรู้เพียงว่า

ผมต้องวิ่งต่อไป

วิ่งต่อไปเรื่อยๆ

ซึ่งไม่รู้ว่าจะหยุดเมื่อไหร่

 

และแล้ววันหนึ่งก็มาถึง

มีผู้คนมากมายวิ่งตามหลังผมมา

ทุกคนต่างวิ่งกันแข่งขัน

บ้างผลักกันให้ล้มลงไปข้างทาง

บ้างคอยแกล้งกันเพื่อจะได้แซงหน้า
ในนาทีนั้นผมคิดเพียงว่า

ที่ทุกคนกำลังวิ่งแข่งกันนั้น แปลว่าข้างหน้าต้องมีอะไรซักอย่างที่พวกเขาต่างต้องการ

ซึ่งผมเองก็อาจจะต้องการสิ่งนั้นก็เป็นไปได้

ผมไม่รอช้าที่จะรีบวิ่ง

วิ่งให้เร็วที่สุด

 

…….

..

 

ผมวิ่งมาได้เกือบจะครบปีแล้ว

มันเหนื่อยมาก

แต่ทำไมถึงยังไม่เห็นสิ่งที่พวกเขาที่แข่งกันต้องการ

ทำไมถึงยังไม่เห็นสิ่งที่ผมต้องการ

ผมเพิ่งนึกออกว่า

เพื่อนที่อยู่ข้างๆผมหายไปไหนแล้วล่ะ

ผมทิ้งเขาไปเมื่อตอนที่กำลังวิ่งแข่งกับผู้คนเหล่านั้น

ผมหยุดวิ่งแล้วมองกลับไปด้านหลัง

ใบหน้าของเพื่อนคนนั้นมีเพียงรอยยิ้ม และเหงื่อที่ไหลเต็มไปหมด

น้ำตาผมค่อยๆไหล

แล้วผมก็ยืนมือไปจับมือของเขาแล้ววิ่งไปด้วยกัน

 

ทำไมผมถึงนึกไม่ออกว่าสิ่งที่ผมต้องการอยู่ข้างๆผมมาตลอด

ผมลืมแนะนำชื่อเพื่อนของผมไป

เขาชื่อ

ความฝัน

 

…………………………………………………………..

 

ตอนนี้ไม่รู้จะพูดอะไรดี

อยากบอกว่าในยุคแห่งการแข่งขันเช่นนี้

ลองหันกลับมาดูดีๆ สิ่งที่เราต้องการอาจจะไม่การเป็นที่ 1 หรือ เงิน แต่อย่างใด

สิ่งพวกนั้นเป็นปัจจัยที่จำเป็นก็จริง

แต่สุดท้ายมันใช่ความสุขจริงหรอ?

แล้ว

อะไรล่ะ

นั้นคือสิ่งที่คุณผู้อ่านรู้ดีอยู่แล้วในใจของตัวเอง

ขอบคุณมากครับที่อ่าน

 

แล้วเจอกันตอนต่อไปนะ :)